تبلیغات
حسینیه امام خمینی - جعبه ی احادیث
 
تا مرد سخن نگفته باشد   عیب و هنرش نهفته باشد
حکمت 392 
 
تَكَلَّمُوا تُعْرَفُوا فَإِنَّ الْمَرْءَ مَخْبُوءٌ تَحْتَ لِسَانِهِ.
 
ترجمه: سخن بگویید تا شناخته شوید، براستی آدمی در
زیر زبان خود نهفته است.
 
 

خود رأیی؛ عامل هلاکت                                                                                                                                                                                                                                                                              مَنِ اسْتَبَدَّ بِرَأْیِهِ هَلَكَ وَ مَنْ شَاوَرَ الرِّجَالَ شَارَكَهَا فِ عُقُولِهَا

حکمت 161 
ترجمه: هر كس خود رأى شد به هلاكت رسید، و هر كس
با دیگران مشورت كرد، در عقل هاى آنان شریك شد

چهل حدیث گرانقدر ازحضرت زهرا سلام الله علیها:

 

 

1- قالَتْ فاطِمَهُ الزَّهْراء ( سلام الله علیها) : نَحْنُ وَسیلَتُهُ فى خَلْقِهِ، وَ نَحْنُ خاصَّتُهُ وَ مَحَلُّ قُدْسِهِ، وَ نَحْنُ حُجَّتُهُ فى غَیْبِهِ، وَ

 نَحْنُ وَرَثَهُ أنْبیائِهِ.

حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها) فرمود: ما أهلّ بیت پیامبر، وسیله ارتباط خداوند با خلق او هستیم، ما برگزّیدگان

پاک و مقدّس پروردگار مى باشیم، ما حجّت و راهنما خواهیم بود; و ما وارثان پیامبران الهى هستیم.(1)

 

 

۲ - عَبْدُ اللّهِ بْنِ مَسْعُود، فالَ: أتَیْتُ فاطِمَهَ صَّلَواتُ اللّهِ عَلَیْها، فَقُلْتُ: أیْنَ بَعْلُکِ؟ فَقالَتْ(علیها السلام): عَرَجَ بِهِ جِبْرئیلُّ إلَى

السَماءِ، فَقُلْتُ: فیما ذا؟ فَقالَتْ: إنَ نَفَراً مِنَ الْمَلائِکَهِ تَشاجَرُوا فى شَیْىء، فَسَألُوا حَکَماً مِنَ الاْدَمِیّینَ، فَأَوْحىَ اللّهُ إلَیْهِمْ أنْ

 تَتَخَیَرُوا، فَاخْتارُوا عَلیِّ بْنِ أبیّ طالِب (علیه السلام)

عبد اللّه بن مسعود گوید: روزى بر فاطمه زهراء)علیها السلام(وارد شدم و عرضه داشتم: همسرت کجّا است؟ فرمود:

همراه جبرائیلّ به آسمان عروج نموده است، گفتم: براى چه موضوعى؟! فرمود: بین عدّه اى از ملائکه الهى مشاجره

اى شده است; و تقاضا کرده اند یک نفر از آدم ها بین ایشان حکم و قضاوت نماید; و خداوند به ملائکه وحى فرستاد:

خودتان یک نفر را انتخاب نمائید; و آن ها هم حضرت علىّ بن ابى طالب (علیه السلام) را برگزّیدند.(2)

 

 

۳ -  قالَتْ(علیها السلام): وَهُوَ الإمامُ الرَبّانى، وَالْهَیْکَلُّ النُورانى، قُطْبُ الأقْطابِ، وَسُلالَهُ الاْطْیابِ، النّاطِقُ بِالصَّوابِ، نُقْطَهُ دائِرَهِ الإمامَهِ.

حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها) در تعریف امام علىّ (علیه السلام) فرمود : او پیشوائى الهى و ربّانى است،

تجّسّم نور و روشنائى است، مرکزّ توجّه تمامى موجودات و عارفان است، فرزندى پاک از خانواده پاکان مى باشد،

گوینده اى حقّ گو و هدایتگر است، او مرکزّ و محور امامت و رهبریّت است.(3)

 

 

۴ -  قالَتْ(علیها السلام): أبَوا هِذِهِ الاْمَهِ مُحَمَدٌ وَ عَلىٌ، یُقْیمانِ أَودَهُمْ، وَ یُنْقِذانِ مِنَ الْعَذابِ الدّائِمِ إنْ أطاعُوهُما، وَ یُبیحانِهِمُ

 النَعیمَ الدّائم إنْ واقَفُوهُما.

فرمود: حضرت محمّد (صّلى الله علیه وآله) و علىّ (علیه السلام)، والِدَین این امّت هستند، چنانچه از آن دو پیروى کنند

آن ها را از انحرافات دنیوى و عذاب همیشگى آخرت نجّات مى دهند; و از نعمت هاى متنوّع و وافر بهشتى بهره

مندشان مى سازند.(4)

 

 

۵ -  قالَتْ (علیها السلام): مَنْ أصّْعَدَ إلىَ اللّهِ خالِصَ عِبادَتِهِ، أهْبَطَ اللّهُ عَزَّوَجَلَّ لَهُ أفْضَلَّ مَصّْلَحَتِهِ.

فرمود: هرکس عبادات و کارهاى خود را خالصّانه براى خدا انجّام دهد، خداوند بهترین مصّلحت ها و برکات خود را

براى او تقدیر مى نماید.(5)

 

 

 ۶ -  قالَتْ (علیها السلام): إنَ السَعیدَ کُلَّ السَعیدِ، حَقَ السَعیدِ مَنْ أحَبَ عَلیّاً فى حَیاتِهِ وَ بَعْدَ مَوْتِهِ.

فرمود: همانا حقیقت و واقعیّت تمام سعادت ها و رستگارى ها در دوستى علىّ )علیه السلام( در زمان حیات و پس از

رحلتش خواهدبود.(6)

 

 

۷ -  قالَتْ (علیها السلام): إلهى وَ سَیِدى، أسْئَلُکَ بِالَذینَ اصّْطَفَیْتَهُمْ، وَ بِبُکاءِ وَلَدَیَّ فى مُفارِقَتى أَنْ تَغْفِرَ لِعُصّاهِ شیعَتى،

 وَشیعَهِ ذُرّیتَى.

فرمود: خداوندا، به حقّ اولیاء و مقرّبانى که آن ها را برگزّیده اى، و به گریه فرزندانم پس از مرگ و جدائى من با

ایشان، از تو مى خواهم گناه خطاکاران شیعیان و پیروان ما را ببخشى.(7)

 

 

۸ -  قالَتْ (علیها السلام): شیعَتُنا مِنْ خِیارِ أهْلِّ الْجَّنَهِ وَکُلُّ مُحِبّینا وَ مَوالى اَوْلیائِنا وَ مُعادى أعْدائِنا وَ الْمُسْلِمُ بِقَلْبِهِ وَ لِسانِهِ

 لَنا.

فرمود: شیعیان و پیروان ما، و همچنین دوستداران اولیاء ما و آنان که دشمن دشمنان ما باشند، نیزّ آن هائى که با قلب

و زبان تسلیم ما هستند بهترین افراد بهشتیان خواهند بود.(8)

 

 

۹ -  قالَتْ (علیها السلام): وَاللّهِ یَابْنَ الْخَطّابِ لَوْلا أنّى أکْرَهُ أنْ یُصّیبَ الْبَلاءُ مَنْ لا ذَنْبَ لَهُ، لَعَلِمْتَ أنّى سَأُقْسِمُ عَلَى اللّهِ ثُمَ

 أجِدُهُ سَریعَ الاْجابَهِ

حضرت به عمر بن خطّاب فرمود: سوگند به خداوند، اگر نمى ترسیدم که عذاب الهى بر بى گناهى، نازل گردد; متوجّه

مى شدى که خدا را قسم مى دادم و نفرین مى کردم. و مى دیدى چگونه دعایم سریع مستجّاب مى گردید.(9)

 

 

10 -  قالَتْ (علیها السلام): وَاللّهِ! لا کَلَمْتُکَ أبَداً، وَاللّهِ! لاَدْعُوَنَ اللّهَ عَلَیْکَ فى کُلِّ صَّلوه.

پس از ماجراى هجّوم به خانه حضرت، خطاب به ابوبکر کرد و فرمود: به خدا سوگند، دیگر با تو سخن نخواهم گفت،

سوگند به خدا، در هر نمازى تو را نفرین خواهم کرد.(10)

 

 

۱۱ -  قالَتْ (علیها السلام): إنّى أُشْهِدُ اللّهَ وَ مَلائِکَتَهُ، أنَکُما اَسْخَطْتُمانى، وَ ما رَضیتُمانى، وَ لَئِنْ لَقیتُ النَبِیَّ لأشْکُوَنَکُما

 إلَیْهِ.

هنگامى که ابوبکر و عمر به ملاقات حضرت آمدند فرمود: خدا و ملائکه را گواه مى گیرم که شما مرا خشمناک کرده

و آزرده اید، و مرا راضى نکردید، و چنانچه رسول خدا را ملاقات کنم شکایت شما دو نفر را خواهم کرد.(11)

 

 

۱۲ -  قالَتْ (علیها السلام): لا تُصَّلّى عَلَیَّ اُمَهٌ نَقَضَتْ عَهْدَ اللّهِ وَ عَهْدَ أبى رَسُولِ اللّهِ فى أمیر الْمُؤمنینَ عَلیّّ، وَ ظَلَمُوا لى

 حَقىّ، وَ أخَذُوا إرْثى، وَ خَرقُوا صَّحیفَتى اللّتى کَتَبها لى أبى بِمُلْکِ فَدَک.

فرمود: افرادى که عهد خدا و پیامبر خدا را درباره امیرالمؤمنین علىّ (علیه السلام) شکستند، و در حقّ من ظلم کرده و

ارثیّه ام را گرفتند و نامه پدرم را نسبت به فدک پاره کردند، نباید بر جنازه من نماز بگذارند.(12)

 

 

۱۳ -  قالَتْ (علیها السلام): إلَیْکُمْ عَنّیّ، فَلا عُذْرَ بَعْدَ غَدیرِکُمْ، وَ الاَْمْرُ بعد تقْصّیرکُمْ، هَلّْ تَرَکَ أبى یَوْمَ غَدیرِ خُمّ لاِحَد

 عُذْوٌ.

خطاب به مهاجرین و انصّار کرد و فرمود: از من دور شوید و مرا به حال خود رها کنید، با آن همه بى تفاوتى و سهلّ

انگارى هایتان، عذرى براى شما باقى نمانده است. آیا پدرم در روز غدیر خم براى کسى جاى عذرى باقى گذاشت؟(13)

 

 

۱۴ -  قالَتْ (علیها السلام): جَعَلَّ اللّهُ الاْیمانَ تَطْهیراً لَکُمْ مِنَ الشِّرْکِ، وَ الصَّلاهَ تَنْزّیهاً لَکُمْ مِنَ الْکِبْرِ، وَ الزَّکاهَ تَزّْکِیَهً

 لِلنَفْسِ، وَ نِماءً فِى الرِزقِ، وَ الصِّیامَ تَثْبیتاً لِلاْخْلاصِ، وَ الْحَجَ تَشْییداً لِلدّینِ

فرمود: خداوند سبحان، ایمان و اعتقاد را براى طهارت از شرک و نجّات از گمراهى ها و شقاوت ها قرار داد. و نماز

را براى خضوع و فروتنى و پاکى از هر نوع تکّبر، مقرّر نمود. و زکات (و خمس) را براى تزّکیه نفس و توسعه

روزى تعیین نمود. و روزه را براى استقامت و اخلاص در اراده، لازم دانست. و حجّ را براى استحکام أساس شریعت

و بناء دین اسلام واجب نمود.(14)

 

 

۱۵ -  قالَتْ (علیها السلام): یا أبَا الْحَسَنِ! إنَ رَسُولَ اللّهِ (صّلى الله علیه وآله وسلم) عَهِدَ إلَىَ وَ حَدَثَنى أنّى اَوَلُ أهْلِهِ لُحُوقاً

 بِهِ وَ لا بُدَ مِنْهُ، فَاصّْبِرْ لاِمْرِاللّهِ تَعالى وَ ارْضَ بِقَضائِهِ.

فرمود: اى ابا الحسن!  همسرم  ، همانا رسول خدا با من عهد بست و اظهار نمود: من اوّل کسى هستم از اهلّ بیتش

که به او ملحق مى شوم و چاره اى از آن نیست، پس تو صّبر نما و به قضا و مقدّرات الهى خوشنود باش.(15)

 

 

۱۶ -  قالَتْ (علیها السلام): مَنْ سَلَمَ عَلَیْهِ اَوْ عَلَیَّ ثَلاثَهَ أیّام أوْجَبَ اللّهُ لَهُ الجَّنَهَ، قُلْتُ لَها: فى حَیاتِهِ وَ حَیاتِکِ؟ قالَتْ: نعَمْ وَ

 بَعْدَ مَوْتِنا.

فرمود: هر که بر پدرم  رسول خدا  و بر من به مدّت سه روز سلام کند خداوند بهشت را براى او واجب مى گرداند.

راوى گوید: عرضه داشتم: آیا در زمان حیات و زنده بودن؟ فرمود: چه در زمان حیات ما باشد; و یا پس از مرگ.(16)

 

 

 ۱۷ -  قالَتْ (علیها السلام): ما صَّنَعَ أبُو الْحَسَنِ إلاّ ما کانَ یَنْبَغى لَهُ، وَ لَقَدْ صَّنَعُوا ما اللّهُ حَسیبُهُمْ وَ طالِبُ ۲هُمْ.

فرمود: آنچه را امام علىّ (علیه السلام)  نسبت به دفن رسول خدا و جریان بیعت  انجّام داد، وظیفه الهى او بوده است،

و آنچه را دیگران انجّام دادند خداوند آن ها را محاسبه و مجّازات مى نماید.(17)

 

 

۱۸ -  قالَتْ (علیه السلام): خَیْرٌ لِلِنّساءِ أنْ لا یَرَیْنَ الرِجالَ وَ لا یَراهُنَ الرِجالُ.

فرمود: بهترین چیزّ براى حفظ شخصّیت زن آن است که مردى را نبیند و نیزّ مورد مشاهده مردان قرار نگیرد.(18)

 

 

 ۱۹ -  قالَتْ (علیها السلام): أوُصّیکَ یا أبَا الْحَسنِ أنْ لا تَنْسانى، وَ تَزُّورَنى بَعْدَ مَماتى.

ضمن وصّیّتى به همسرش اظهار داشت: مرا پس از مرگم فراموش نکن; و به زیارت و دیدار من  بر سر قبرم  بیا.(19)

 

 

20 -  قالَتْ (علیها السلام): إنّى قَدِاسْتَقْبَحْتُ ما یُصّْنَعُ بِالنِساءِ، إنّهُ یُطْرَحُ عَلىَ الْمَرْئَهِ الثَوبَ فَیَصِّفُها لِمَنْ رَأى، فَلا تَحْمِلینى

 عَلى سَریر ظاهِر، اُسْتُرینى، سَتَرَکِ اللّهُ مِنَ النّارِ.

در آخرین روزهاى عمر پر برکتش ضمن وصّیّتى به اسماء فرمود: من بسیار زشت و زننده مى دانم که جنازه زنان را

پس از مرگ با انداختن پارچه اى روى بدنش تشییع مى کنند. و افرادى اندام و حجّم بدن او را مشاهده کرده و براى

دیگران تعریف مى نمایند. مرا بر تخت  و بلانکاردى  که اطرافش پوشیده نیست و مانع مشاهده دیگران نباشد قرار

مده  بلکه مرا با پوشش کاملّ تشییع کن  ، خداوند تو را از آتش جهنّم مستور و محفوظ نماید.(20)

 

 

۲۱ -  قالَتْ (علیها السلام): … إنْ لَمْ یَکُنْ یَرانى فَإنّى أراهُ، وَ هُوَ یَشُمُ الریح.

مرد نابینائى وارد منزّل شد و حضرت زهراء (علیها السلام)پنهان گشت، وقتى رسول خدا (صّلى الله علیه وآله وسلم)

علّت آن را جویا شد؟ در پاسخ پدر اظهار داشت: اگر آن نابینا مرا نمى بیند، من او را مى بینم، دیگر آن که مرد،

حسّاس است و بوى زن را استشمام مى کند.(1)

 

 

 ۲۲ -  قالَتْ (علیها السلام): أصّْبَحْتُ وَ اللهِ! عاتِقَهً لِدُنْیاکُمْ، قالِیَهً لِرِجالِکُمْ.

بعد از جریان غصّب فدک و احتجّاج حضرت، بعضى از زنان مهاجر و انصّار به منزّل حضرت آمدند و احوال وى

را جویا شدند، حضرت در پاسخ فرمود: به خداوند سوگند، دنیا را آزاد کردم و هیچ علاقه اى به آن ندارم، همچنین

دشمن و مخالف مردان شما خواهم بود.(2)

 

 

 ۲۳ -  قالَتْ (علیها السلام): إنْ کُنْتَ تَعْمَلُّ بِما أمَرْناکَ وَ تَنْتَهى عَمّا زَجَرْناکَ عَنْهُ، قَأنْتَ مِنْ شیعَتِنا، وَ إلاّ فَلا.

فرمود: اگر آنچه را که ما  اهلّ بیت عصّمت و طهارت  دستور داده ایم عملّ کنى و از آنچه نهى کرده ایم خوددارى

نمائى، تو از شیعیان ما هستى وگرنه، خیر.(3)

 

 

24 -  قالَتْ (علیها السلام): حُبِبَ إلَیَّ مِنْ دُنْیاکُمْ ثَلاثٌ: تِلاوَهُ کِتابِ اللّهِ، وَالنَظَرُ فى وَجْهِ رَسُولِ اللّهِ، وَالاْنْفاقُ فى سَبیلِّ

اللّهِ.

فرمود: سه چیزّ از دنیا براى من دوست داشتنى است: تلاوت قرآن، نگاه به صّورت رسول خدا; و انفاق و کمک  به

نیازمندان  در راه خداوند متعال.

 

 

۲۵ -  قالَتْ (علیها السلام): أُوصّیکَ اَوّلاً أنْ تَتَزَّوَجَ بَعْدى بِإبْنَهِ اُخْتى أمامَهَ، فَإنَها تَکُونُ لِوُلْدى مِثْلى، فَإنَ الرِجالَ لابُدَ لَهُمْ

 مِنَ النِساءِ.

در آخرین لحظات عمرش به همسر خود چنین سفارش نمود: پس از من با دختر خواهرم أمامه ازدواج نما، چون که او

نسبت به فرزندانم مانند خودم دلسوز و متدیّن است. همانا مردان در هر حال، نیازمند به زن مى باشند.(4)

 

 

 ۲۶ -  قالَتْ (علیها السلام): الْزَّمْ رِجْلَها، فَإنَ الْجَّنَهَ تَحْتَ أقْدامِها، و الْزَّمْ رِجْلَها فَثَمَ الْجَّنَهَ.

فرمود: همیشه در خدمت مادر و پاى بند او باش، چون بهشت زیر پاى مادران است; و نتیجّه آن نعمت هاى بهشتى

خواهد بود.(5)

 

 

 ۲۷ -  قالَتْ (علیها السلام): ما یَصَّنَعُ الصّّائِمُ بِصِّیامِهِ إذا لَمْ یَصُّنْ لِسانَهُ وَ سَمْعَهُ وَ بَصَّرَهُ وَ جَوارِحَهُ.

فرمود: روزه دارى که زبان و گوش و چشم و دیگر اعضاء و جوارح خود را کنترل ننماید هیچ سودى از روزه خود

نمى برد.(6)

 

 

۲۸ -  قالَتْ (علیها السلام): اَلْبُشْرى فى وَجْهِ الْمُؤْمِنِ یُوجِبُ لِصّاحِبهِ الْجَّنَهَ، وَ بُشْرى فى وَجْهِ الْمُعانِدِ یَقى صّاحِبَهُ عَذابَ

 النّارِ.

فرمود: تبسّم و شادمانى در برابر مؤمن موجب دخول در بهشت خواهد گشت، و نتیجّه تبسّم در مقابلّ دشمنان و

مخالفان سبب ایمنى از عذاب خواهد بود.(7)

 

 

29 -  قالَتْ (علیها السلام): لا یَلُومَنَ امْرُءٌ إلاّ نَفْسَهُ، یَبیتُ وَ فى یَدِهِ ریحُ غَمَر.

فرمود: کسى که بعد از خوردن غذا، دست هاى خود را نشوید دست هایش آلوده باشد،  چنانچه ناراحتى برایش بوجود

آید  کسى جزّ خودش را سرزنش نکند.(8)

 

 

30 -  قالَتْ (علیها السلام): اصّْعَدْ عَلَى السَطْحِ، فَإنْ رَأیْتَ نِصّْفَ عَیْنِ الشَمْسِ قَدْ تَدَلّى لِلْغُرُوبِ فَأعْلِمْنى حَتّى أدْعُو.

روز جمعه نزّدیک غروب آفتاب به غلام خود مى فرمود: بالاى پشت بام برو، هر موقع نصّف خورشید غروب کرد

مرا خبر کن تا براى خود  و دیگران  دعا کنم.(9)

 

 

 ۳۱ -  قالَتْ (علیها السلام): إنَ اللّهَ یَغْفِرُ الذُنُوبَ جَمیعاً وَلایُبالى.

فرمود: همانا خداوند متعال تمامى گناهان بندگانش را مى آمرزد و از کسى باکى نخواهد داشت.(10)

 

 

۳۲ -  قالَتْ (علیها السلام): الرَجُلُّ اُحَقُ بِصَّدْرِ دابَتِهِ، وَ صَّدْرِ فِراشِهِ، وَالصَّلاهِ فى مَنْزِّلِهِ إلاَ الاْمامَ یَجّْتَمِعُ النّاسُ

 عَلَیْهِ

فرمود: هر شخصّى نسبت به مرکب سوارى، و فرش منزّل خود و برگزّارى نماز در آن از دیگرى در أُلویّت است،

مگر آن که دیگرى امام جماعت باشد و مردم بخواهند با او نماز جماعت را إقامه نمایند.(11)

 

 

۳۳ -  قالَتْ (علیها السلام): یا أبَه، ذَکَرْتُ الْمَحْشَرَ وَوُقُوفَ النّاسِ عُراهً یَوْمَ الْقیامَهِ، وا سَوْأتاهُ یَوْمَئِذ مِنَ اللّهِ

 عَزَّوَجَلَّ.

اظهار داشت: اى پدر، من به یاد روز قیامت افتادم که مردم چگونه در پیشگاه خداوند با حالت برهنه خواهند ایستاد  و

فریاد رسى ندارد، جزّ اعمال و علاقه نسبت به اهلّ بیت (علیهم السلام) .(12)

 

 

۳۴ -  قالَتْ (علیها السلام): إذا حُشِرْتُ یَوْمَ الْقِیامَهِ، أشْفَعُ عُصّاهَ أُمَهِ النَبىَ

فرمود: هنگامى که در روز قیامت برانگیخته و محشور شوم، خطاکاران امّت پیامبر (صّلى الله علیه وآله وسلم)، را

شفاعت مى نمایم.(13)

 

 

 ۳۵ -  قالَتْ (علیها السلام): فَأکْثِرْ مِنْ تِلاوَهِ الْقُرآنِ، وَالدُعاءِ، فَإنَها ساعَهٌ یَحْتاجُ الْمَیِتُ فیها إلى أُنْسِ الاْحْیاءِ.

ضمن وصّیّتى به امام علىّ (علیه السلام) اظهار نمود: پس از آن که مرا دفن کردى، برایم قرآن را بسیار تلاوت نما، و

برایم دعا کن، چون که میّت در چنان موقعیّتى بیش از هر چیزّ نیازمند به اُنس با زندگان مى باشد.(14)

 

 

 ۳۶ -  قالَتْ (علیها السلام): یا أبَا الحَسَن، إنّى لأسْتَحى مِنْ إلهى أنْ أکَلِفَ نَفْسَکَ ما لا تَقْدِرُ عَلَیْهِ.

خطاب به همسرش امیرالمؤمنین علىّ (علیه السلام) کرد و اظهار نمود: من از خداى خود شرم دارم که از تو چیزّى را

در خواست نمایم و تو توان تهیه آنرا نداشته باشى.(15)

 

 

 ۳۷ -  قالَتْ (علیها السلام): خابَتْ أُمَهٌ قَتَلَتْ إبْنَ بِنْتِ نَبِیِها.

فرمود: رستگار و سعادتمند نخواهند شد آن گروهى که فرزند پیامبر خود را به قتلّ رسانند.(16)

 

 

۳۸ -  قالَتْ (علیها السلام): … وَ النَهْىَ عَنْ شُرْبِ الْخَمْرِ تَنْزّیهاً عَنِ الرِجْسِ، وَاجْتِنابَ الْقَذْفِ حِجّاباً عَنِ اللَعْنَهِ، وَ تَرْکَ

 السِرْقَهِ ایجّاباً لِلْعِفَهِ.

فرمود: خداوند متعال منع و نهى از شرابخوارى را جهت پاکى جامعه از زشتى ها و جنایت ها; و دورى از تهمت ها

و نسبت هاى ناروا را مانع از غضب و نفرین قرار داد; و دزدى نکردن، موجب پاکى جامعه و پاکدامنى افراد مى

گردد.(17)

 

 

 ۳۹ -  قالَتْ)علیها السلام(: وَ حَرَمَ – اللّه – الشِرْکَ إخْلاصّاً لَهُ بِالرُبُوبِیَهِ، فَاتَقُوا اللّه حَقَ تُقاتِهِ، وَ لا تَمُوتُنَ إلاّ وَ أنْتُمْ

 مُسْلِمُونَ، وَ أطیعُوا اللّه فیما أمَرَکُمْ بِهِ، وَ نَهاکُمْ عَنْهُ، فَاِنّهُ، إنَما یَخْشَى اللّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءِ.

فرمود: خداوند سبحان شرک را (در امور مختلف) حرام گرداند تا آن که همگان تن به ربوبیّت او در دهند و به سعادت

نائلّ آیند; پس آن طورى که شایسته است باید تقواى الهى داشته باشید و کارى کنید تا با اعتقاد به دین اسلام از دنیا

بروید. بنابر این باید اطاعت و پیروى کنید از خداوند متعال در آنچه شما را به آن دستور داده یا از آن نهى کرده است،

زیرا که تنها علماء و دانشمندان (اهلّ معرفت) از خداى سبحان خوف و وحشت خواهند داشت.(18)

 

 

 

40 -  قالَتْ (علیها السلام): أمّا وَاللّهِ، لَوْ تَرَکُوا الْحَقَ عَلى أهْلِهِ وَ اتَبَعُوا عِتْرَهَ نَبیّه، لَمّا اخْتَلَفَ فِى اللّهِ اثْنانِ، وَ لَوَرِثَها

 سَلَفٌ عَنْ سَلَف، وَ خَلْفٌ بَعْدَ خَلَف، حَتّى یَقُومَ قائِمُنا، التّاسِعُ مِنْ وُلْدِ الْحُسَیْنِ)علیه السلام

فرمود: به خدا سوگند، اگر حقّ  یعنى خلافت و امامت  را به اهلش سپرده بودند; و از عترت و اهلّ بیت پیامبر

صّلوات اللّه علیهم پیروى و متابعت کرده بودند حتّى دو نفر هم با یکدیگر درباره خدا  و دین  اختلاف نمى کردند. و

مقام خلافت و امامت توسط افراد شایسته یکى پس از دیگرى منتقلّ مى گردید و در نهایت تحویلّ قائم آل محمّد ( عجّلّ

اللّه فرجه الشّریف ، و صّلوات اللّه علیهم اجمعین) مى گردید که او نهمین فرزند از حسین (علیه السلام) مى باشد.(19)

 

 

 

(1)   شرح نهج البلاغه ابن ابى الحدید: ج ۱۶ ، ص ۲۱۱

(2)   اختصّاص شیخ مفید: ص ۲۱۳ ، س ۷، بحارالأنوار: ج ۳۷ ، ص ۱۵۱ ، ح ۱۵

(3)   ریاحین الشّریعه: ج ۱، ص ۹۳

(4)   تفسیر الإمام العسکرى )علیه السلام(: ص۳۳۱ ، ح ۱۹۱ ، بحارالأنوار: ج ۲۳ ، ص ۲۵۹ ، ح ۸

(5)   تنبیه الخواطر معروف به مجّموعه ورّام: ص ۱۱۸ و۴۳۷ ، بحار: ج ۶۷ ، ص ۲۴۹ ، ح،25

(6)   شرح نهج البلاغه ابن ابى الحدید: ج ۲، ص ۴۴۹ مجّمع الزّّوائد: ج ۹،ص،132

(7)   کوکب الدّرىّ: ج ۱، ص ۲۵۴

(8)   بحارالأنوار: ج ۶۸ ، ص ۱۵۵ ، س ۲۱ ، ضمن ح ۱۱٫

(9)   اصّول کافى: ج ۱، ص ۴۶۱ ، بیت الأحزّان: ص ۱۱۴ ، بحارالأنوار: ج ۲۸ ، ص ۲۵۱ ، ح ۳۱

(10)                       صّحیح مسلم: ج ۲، ص ۷۲ ، صّحیح بخارى: ج ۶، ص ۱۷۶

(11)                       بحارالأنوار: ج ۲۸ ، ص ۳۱۳ ، صّحیح مسلم: ج ۲، ص ۷۲بخارى: ج ۵، ص ۵

(12)                       بیت الأحزّان: ص ۱۱۳ ، کشف الغمّه: ج ۲، ص ۴۹۴

(13)                       خصّال: ج ۱، ص ۱۷۳،احتجّاج: ج ۱، ص ۱۴۶

(14)                       ریاحین الشّریعه: ج ۱، ص ۳۱۲ ، فاطمه الزّهراء )علیها السلام(: ص ۳۶۱ ، قطعه اى از خطبه طولانى و معروف آن                               مظلومه در جمع مهاجرین و انصّار.

(15)                       بحارالأنوار: ج ۴۳ ، ص ۲۱۱ ، ح،30

(16)                       بحارالأنوار: ج ۴۳ ، ص ۱۸۵ ، ح ۱۷٫

(17)                       الإمامه والسّیاسه: ص ۳۱ ، بحارالأنوار: ج ۲۸ ، ص 355،، ح ۶۹٫

(18)                       بحارالأنوار: ج ۴۳ ، ص ۵۴ ، ح ۴۸

(19)                       زهره الرّیاض  کوکب الدّرى: ج ۱، ص ۲۵۳

(20)                       تهذیب الأحکام: ج ۱، ص ۴۲۹ ، کشف الغمّه: ج ۲، ص ۶۷ ، بحار:ج ۴۳ ، ص ۱۸۹ ،ح ۱۹٫

 

(1)   بحارالأنوار: ج ۴۳ ، ص ۹۱ ، ح ۱۶ ، إحقاق الحقّ: ج ۱۱ ، ص ۲۵۸

(2)   دلائلّ الإمامه: ص ۱۲۸ ، ح ۳۸ ، معانى الأخبار: ص 355، ح ۲

(3)   تفسیر الإمام العسکرى )علیه السلام(: ص ۳۲۱ ، ح ۱۹۱٫

(4)   بحارالأنوار: ج ۴۳ ، ص ۱۹۲ ، ح 20، أعیان الشّیعه: ج ۱، ص ۳۲۱

(5)   کنزّل العمّال: ج ۱۶ ، ص ۴۶۲ ، ح ۴۵۴۴۳٫

(6)   مستدرک الوسائلّ: ج ۷،ص ۳۳۶ ، ح ۲، بحارالأنوار: ج ۹۳ ، ص ۲۹۴ ، ح ۲۵٫

(7)   تفسیر الإمام العسکرى )علیه السلام(: ص ۳۵۴ ، ح 243، مستدرک الوسائلّ: ج ۱۲ ، ص ۲۶۲ ، بحارالأنوار: ج ۷۲ ، ص ۴۱۱ ، ح ۴۳٫

(8)   کنزّل العمّال: ج ۱۵ ، ص 242، ح ۴۱۷۵۹

(9)   دلائلّ الإمامه: ص ۷۱ ، س ۱۶ ، معانى الأخبار: ص ۳۹۹ ، ضمن ح ۹٫

(10)                       تفسیر التّبیان: ج ۹، ص ۳۷ ، س ۱۶

(11)                       مجّمع الزّّوائد: ج ۸ ، ص ۱۱۸ ، مسند فاطمه: ص ۳۳ و ۵۲

(12)                       کشف الغمّه: ج۲، ص ۵۷ ، بحار الأنوار: ج ۸ ، ص ۵۳ ، ح ۶۲

(13)                       إحقاق الحقّ: ج ۱۹ ، ص ۱۲۹٫

(14)                       بحارالأنوار: ج 79، ص ۲۷ ، ضمن ح ۱۳

(15)                       أمالى شیخ طوسى : ج ۲، ص ۲۲۸

(16)                       مدینه المعاجزّ: ج ۳، ص ۴۳۱

(17)                       ریاحین الشّریعه: ج ۱، ص ۳۱۲ ، فاطمه الزّهراء )علیها السلام(: ص ۳۶۱ ، قطعه اى از خطبه طولانى ومعروف آن مظلومه.

(18)                       همان مدرک قبلّ.

(19)                       الإمامه والتبصّره: ص ۱، بحارالأنوار: ج ۳۶ ، ص ۳۵۲ ، ح224

 


 
   
برای بهره مندی بیشتر از مطالب وبلاگ حتما به قسمت بایگانی هم سری بزنید